Smakelijke mix van sexy duif en mais lokt stadsduif in de val (09-09-2006)

Dagblad van het noorden

Elke dag klautert Arie den Hertog met een emmer mais en een paar jute zakken over platte daken. Hij vangt in opdracht van de gemeente tweeduizend stadsduiven. Die verdwijnen allemaal in de gascontainer.

"Het is wel de meest diervriendelijke manier."



Door Jantina Russchen



Groningen.

Wild slaat de kraai met zijn vleugels in de vangkooi. Hij is een vreemde eend in de bijt. Rondom de zwarte vogel zitten alleen maar duiven opgesloten. "Zo die mag er uit", zegt Arie den Hertog van Duke Faunabeheer terwijl hij de kleine celdeur openzet. Opgelucht klapwiekt de kraai weg.

Den Hertog is de duivenvanger van Groningen. Op vijf plekken in de stad staan zijn vangkooien rij aan rij op de platte daken.

Charmante lokduiven in een van de kooien en een smakelijke mix van mais en granen moeten de stadsduiven verleiden. Zodra zij over de drempel van de vangkooi stappen, is hun doodvonnis getekend. Alleen voor soorten als de holenduif loopt het met een sisser af. Zijn status van wilde vogel beschermd hem tegen de gascontainer van Duke.

Het bedrijf uit Lelystad heeft van de gemeente Groningen de opdracht gekregen tweeduizend stadsduiven te vangen en te vergassen. Den Hertog is al een tijdje bezig en heeft bijna zevenhonderd duiven afgevoerd. Een keer per dag controleerd hij de vangkooien. Hij haalt er in totaal gemiddeld veertig tot vijftig uit. "Ze pikken nooit als ik ze wil pakken. Duiven zijn lieve beesten", zegt den Hertog. Zelf heeft hij thuis een paar pauwstaartjes. "Van die vredesduifjes."

Alle gevangen Groningse stadsduiven gaan mee naar Lelystad. Daar verdwijnen ze in de gascontainer. "Dat klinkt hard, maar gas is de meest diervriendelijke manier. Je kunt ze ook de nek omdraaien of afschieten, maar grote aantallen worden altijd vergast. Binnen twee seconden zijn ze buiten bewustzijn."

Het is zijn werk. beesten vangen en doodmaken of verplaatsen naar locaties waar ze geen overlast veroorzaken.

Meeuwen die mensen aanvallen, ganzen die weidevogels verdringen, konijnen die begraafplaatsen omwoelen, gedumpte kippen die een stadspark overbevolken en duiven; somseentje bij een particulier, soms een paar bij kantoren, of duizenden bij een zaadverwerkend bedrijf.

Zielig vindt den Hertog het nooit. "Ik heb veel te maken met zogenaamde dierenvrienden. Mensen die zich ontzettend druk maken over duiven, maar die wel gerust kip eten uit de bio-industrie. Er zijn meer jagers die dicht bij de natuur leven dan stadsmensen." Hij ergert zich aan "het getreiter" van instanties als de Dierenbescherming. "Ik wordt er steeds van beschuldigd dat ik dingen illegaal doe. Daar is helemaal geen sprake van. Maar de politie komt mij wel controleren als ik hier in Groningen aan het werk ben. En die duivenvoerders kunnen maar gewoon hun gang gaan. Wat zij doen is illegaal. Voeren is verboden!"



Kou:

De beste periode om duiven te vangen komt nog, volgens den Hertog. "Als het kouder wordt moeten ze meer vreten om warm te blijven. Er zijn dan ook minder mensen op straat, dus ligt er minder voer. Het wordt dan makkelijker ze te lokken met voer."



"Met een schietnet vang ik 120 duiven in een keer"



Groningen.

Den Hertogs werk zou eenvoudiger zijn als hij zijn schietnet mocht gebruiken. Dat is een vangnet van tien bij tien meter dat over duiven op de grond wordt afgeschoten. "Op die manier kan ik in een keer 120 vogels vangen. Voor de duiven is dat ook beter. Ze kunnen wel een dag vastzitten in een vangkooi en ze zitten maar een paar minuten onder zo'n net."

De gemeente Groningen heeft het gebruik van die methode verboden omdat deze ter discussie staat. Volgens de Dierenbescherming raken duiven makkelijker met poten en vleugels verstrikt in de netten. Maar den Hertog heeft dat naar eigen zeggen nog nooit meegemaakt. "En als dat wel gebeurt, ben ik er bij. Dan haal ik ze er snel uit."Duke faunabeheer heeft maandag een gesprek met wethouder Jannie Visscher ( SP) over de vangactie. Den Hertog wil dan een pleidooi houden voor zijn zogeheten slagnet. "Het werkt veel sneller en effectiever."



Commentaar:

Duivenjacht



De gemeente Groningen blijft bijna lachwekkend worstelen met het duivenprobleem. Dat er veel en heftige discussie nodig was om te besluiten tot een aanpak van de overlast, is begrijpelijk. Er zijn heel uiteenlopende opvattingen over, ook onder biologen. Maar uiteindelijk heeft de gemeenteraad een helder besluit genomen. Er is een voederverbod afgekondigd en er worden enkele duizenden dieren gevangen en verdelgd. De aanpak met duiventillen, die in een aantal Duitse steden heel effectief zou zijn, is tenminste in dit stadium niet gekozen. Dat de stadsduivenwerkgroep en de Dierenbescherming alle legale middelen gebruiken om de uitvoering van dit besluit te verhinderen of te frustreren, is ze niet kwalijk te nemen. Het zit besloten in hun doelstellingen. Maar zolang de rechter het beleid geen halt toeroept, kan de gemeente daarvoor niet opzij gaan.

Vastberadenheid ontbreekt in de manier waarop het stadsbestuur de besluiten uitvoert. De handhaving van het voederverbod gaat buitengewoon halfslachtig. Er zijn wat bekeuringen uitgeschreven, maar er is vooral gewacht tot de kas van de dierenvrienden leeg was.

Dat was een voorbode van het conflictvermijdend gedrag vanuit het stadhuis, dat nog steeds voortduurt. Zo mogen de duivenvangers geen netten meer gebruiken, nota bene een effectieve methode die ook gebruikt wordt bij het vangen van vogels om ze te ringen.

Het stadsbestuur lijkt doodsbang voor de publieke opinie in het conflict met de duivenvrienden. onterecht, want er zijn genoeg aanwijzingen dat er draagvlak is voor de vangacties. De bestuurders mogen best vertrouwen op het oordeel van de gekozen volksvertegenwoordigers, de gemeenteraad. De stadjers willen vooral van de overlast af.