Duivenoverlast wordt vaak veroorzaakt door de vervuiling door nesten en uitwerpselen. Het kan er één zijn of enkele honderden. Wat is nu beter? Wegvangen, wering aanbrengen of toch een duiventil inrichten?
De oorzaak van duivenoverlast is vaak te wijten aan de mens zelf. Door het aanbieden van voer (voederen, morsen), rust- zit- en nestgelegenheid (gebouwen) zullen duiven voor overlast zorgen. De duiven voelen zich uitstekend thuis in bebouwd gebied waar voedsel in overvloed is en waar in ruime mate nestgelegenheid is. En dat is wat dieren maar ook mensen graag willen; goede voorwaarden om te kunnen leven en te kunnen voortplanten. Daarin verschillen wij niet veel van de dieren met dit verschil dat wij een bewustzijn hebben en dus keuzes kunnen maken terwijl dieren alles instinctief doen. Als wij dus de voorwaarde scheppen (bewust of onbewust) zullen de dieren er instinctief invulling aan geven.
Door concentraties van dieren (plaatsgewijs dan wel getalsmatig) ontstaat bij duiven snel overlast door poep, kadavers, geluid en veren.
In beginsel is het wegnemen van het voedselaanbod een goede start. Maar; is iedereen daar van te overtuigen? Veel mensen voeren de dieren omdat ze gewoon goed voor ze willen zorgen. Of omdat ze vanuit hun geloofsovertuiging voedsel moeten teruggeven aan de natuur. Ook de food-sector morst nog wel eens voedsel of kan grote hoeveelheden graan eenvoudigweg niet afdekken. De stamvader van de verwilderde stadsduif is de rotsduif. Ze leven volgens het aloude principe; survival of the fittest. Ofwel, de gezondste, meest passende, overleefd. Dit is zo in de vrije natuur maar in Nederland kennen wij geen vrije natuur, daar is ons land gewoon te klein voor in relatie tot het aantal inwoners. Het voedselaanbod wegnemen lijkt een utopie voor openbare gebieden. Op locaal, particulier niveau is dit wel te realiseren: op bedrijventerreinen, bij zorginstellingen etc... Alle plekken waar men met "huis- of gebruiksregels" kan werken. Dit geldt ook voor de APV, de Algemeen Plaatselijke Verordening van de gemeente.
Dit is in overvloed aanwezig en is in openbare gebieden niet op te lossen, alleen op lokaal niveau. Het aanbrengen van fysieke wering is de oplossing hiervoor.
Door verschillende instanties wordt een andere methode aanbevolen om de overlast te verminderen, namelijk het plaatsen van tillen. De bedoeling is dan om grote duiventillen te plaatsen waar veel overlast is. De duiven worden dan in de tillen gevoerd, (een situatie waar langdurig, trouwe vrijwilligers voor nodig zijn), de duiven moeten dan ook in die tillen gaan nestelen. Ook is dan de bedoeling dat de eieren die in de til worden gelegd verwisseld worden door kalkeieren. Die kalkeieren komen niet uit en daardoor zou in de loop der jaren de overlast afnemen.
(Wanneer is die afname dan gerealiseerd?)
Deze methode werkt echter niet. De duiven willen zich reproduceren, dat is ze van nature ingegeven. Als ze een paar keer in een til voor niets hebben gebroed, zullen ze buiten die til een plaats zoeken om met succes te nestelen en jongen groot te brengen. Bovendien is de kans verwaarloosbaar klein dat je alle duiven uit de omgeving in de til krijgt en zullen er elders ook duiven blijven nestelen. Als argument gebruikt men dat alléén de overlast veroorzakende duiven in de tillen moeten komen. De rest van de populatie kan dus ongestoord verder groeien. Als deze methode op die manier moet worden uitgevoerd, creëer je inderdaad de onophoudelijke vanggrafiek, die in hun optie juist zinloos is.
De werking is niet te garanderen omdat de duiven, net als mensen, regelmatig van het speciale voer moeten eten. Een keertje overslaan is er niet bij. Praktijkervaringen zijn er genoeg en allemaal niet succesvol.
